ประมาณร้อยละ 5 ของคนทั่วโลกเคยมีประสบการณ์เดินละเมออย่างน้อยหนึ่งครั้งในชีวิตโดยเฉพาะในช่วงวัยเด็ก ส่วนใหญ่เด็กที่มีอาการเดินละเมอจะหายละเมอได้เองเมื่อโตขึ้น อาการเดินละเมอของบางคนอาจหนักถึงขั้นลุกขึ้นเดินลงจากเตียงทั้งที่ยังหลับอยู่และไม่รู้สึกตัว พวกเขาอาจจะเดินละเมออยู่นานหลายนาที พร้อมกับส่งเสียงพูดคนเดียวไปด้วย หลายคนอาจจะละเมอลุกขึ้นมาทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราว เช่น จัดเฟอร์นิเจอร์ในบ้าน, แต่งตัว, ทำอาหาร เป็นต้น ในปี 2005 ก็มีข่าวรายงานว่า เด็กหญิงชาวอังกฤษคนหนึ่งเดินละเมอเข้าไปในรถเครน ส่วนใหญ่คนที่ละเมอลุกออกจากเตียงจะเดินละเมอกลับมานอนต่อบนเตียงได้เอง และเมื่อตื่นเช้าขึ้นมา พวกเขาก็จะจำไม่ได้ด้วยว่าได้ละเมอลุกขึ้นไปทำอะไรบ้าง อาการเดินละเมอในวัยผู้ใหญ่มักพบได้ในคนที่มีอาการอดนอนอย่างหนัก และบางกรณีการละเมออาจจะมีความสัมพันธ์กับอาการเจ็บป่วยทางประสาทด้วย เช่น จิตเภท, โรคเครียด เป็นต้น รายงานการศึกษาชี้ให้เห็นว่า ผู้ป่วยไมเกรนมีแนวโน้มที่จะเดินละเมอมากกว่าคนธรรมดาถึง 4-6 เท่า ส่วนการเดินละเมอในเด็กอาจเป็นลักษณะอาการที่มีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกับพัฒนาการของระบบประสาทส่วนกลาง การศึกษาหลายชิ้นก็ชี้ว่ากรรมพันธุ์มีส่วนในการละเมอด้วย เด็กที่มีญาติในครอบครัวเคยมีประวัติเดินละเมอจะมีแนวโน้มเดินละเมอมากกว่าเด็กคนอื่นถึง 10 เท่า

Related Post

การเดินละเมอมีสาเหตุจากอะไร?