งูเลื้อยไปบนพื้นด้วยการหดและคลายตัวของกล้ามเนื้อตามยาวที่ทำงานร่วมกันอย่างเป็นจังหวะ อันจะทำให้เกิดแรงผลักให้ตัวงูเคลื่อนที่ไปข้างหน้า แผ่นเกล็ดใต้ท้องของงูจะเป็นแผ่นที่ยาวและกว้างกว่าเกล็ดส่วนอื่นๆ เมื่องูเกร็งกล้ามเนื้อผิวหนัง เกล็ดใต้ท้องก็จะเผยอออกทำให้ท้องงูยึดเกี่ยวพื้นผิวได้ดี

นักวิทยาศาสตร์ยังไม่เข้าใจหลักการทางกลศาสตร์ในการปีนต้นไม้ของงูอย่างสมบูรณ์นัก แต่ก็สันนิษฐานว่ามันอิงอยู่บนพื้นฐานเดียวกับการเลื้อยบนพื้นแนวนอน งูน่าจะใช้แผ่นเกล็ดใต้ท้องเป็นตัวยึดลำตัวไว้บนเปลือกไม้โดยไม่ร่วงตกลงมา

การศึกษาเมื่อไม่นานมานี้แสดงให้เห็นว่า ขณะที่เลื้อยข้ามจากกิ่งหนึ่งไปยังอีกกิ่งหนึ่ง ร่างกายของงูจะขดและยืดเข้ายืดออกเหมือนหีบเพลง การเคลื่อนที่แบบหีบเพลงนี้พบได้ในงูต้นไม้หลายชนิด โดยเฉพาะเมื่อมันกำลังปีนป่ายอยู่บนต้นไม้ที่เปลือกไม้มีร่องให้มันยึดเกาะ

งูที่ใช้ชีวิตบนต้นไม้จะมีการปรับตัวหลายอย่าง

ลำตัวที่ยาวและบางทำให้มีน้ำหนักตัวเบาหวิว เหมาะแก่การเลื้อยบนกิ่งไม้

หางที่ยาวสามารถใช้พันรอบกิ่งไม้ได้

หน้าตัดขวางของลำตัวที่เกือบจะเป็นรูปสี่เหลี่ยม ทำให้งูทรงตัวอยู่บนกิ่งไม้ได้ดีขณะเลื้อยข้ามจากกิ่งหนึ่งไปยังอีกกิ่งหนึ่ง

ตาทั้งสองข้างอยู่ค่อนมาทางด้านหน้าของหัว ทำให้กะระยะทางได้แม่นยำ

ลำตัวที่เป็นสีเขียวกลมกลืนไปกับสีของใบไม้

Related Post

งูปีนต้นไม้ได้อย่างไร?