การลอยตัวของบอลลูนอากาศร้อนควบคุมโดยเตาแก๊สที่จะทำให้อากาศข้างในบอลลูนร้อน อากาศร้อนเบากว่าอากาศเย็นข้างนอก ทำให้เกิดแรงลอยตัวยกบอลลูนขึ้น บอลลูนขนาดปกติบรรทุก 4 คน จะใช้อากาศร้อน 100 องศาเซลเซียส ปริมาตร 2,200 ลูกบาศก์เมตร เพื่อสร้างแรงยกที่สามารถยกน้ำหนักได้ 567 กิโลกรัม ที่ความดันอากาศระดับน้ำทะเล ในระหว่างการลอยอยู่บนท้องฟ้า การเคลื่อนที่ของบอลลูนจะทำได้เพียงลอยไปตามทิศทางลม กระแสลมในแต่ละระดับความสูงจะพัดในทิศทางต่างกัน ดังนั้น ผู้ขับบอลลูนจึงต้องมีทักษะในการคะเนทิศทางและแรงลม ผู้ขับจะเปลี่ยนระดับความสูงของบอลลูนด้วยการสลับเปิด/ปิดเตาแก๊ส เพื่อให้บอลลูนลอยขึ้นหรือลงมาอยู่ในระดับความสูงที่ต้องการ โดยทั่วไปแล้ว กระแสลมในซีกโลกเหนือจะพัดตามเข็มนาฬิกา ส่วนลมในซีกโลกใต้จะพัดทวนเข็มนาฬิกา แต่ความดันบรรยากาศก็เป็นอีกตัวแปรหนึ่งที่ส่งผลต่อทิศทางและความเร็วลมด้วยเช่นกัน ผู้บังคับบอลลูนอาจจะคะเนทิศทางลมด้วยวิธีการต่างๆ เช่น การสังเกตธง, ควัน หรือการบีบครีมลงมาจากบอลลูน เป็นต้น

อากาศร้อนมีแรงยกดีที่สุด

อากาศร้อนสร้างแรงยกได้มากกว่าก๊าซไฮโดรเจนและฮีเลียม ทว่าในอากาศยานขนาดใหญ่บอลลูนมักจะใช้ก๊าซเฉื่อยอย่างฮีเลียม เพื่อลดการใช้เชื้อเพลิง

Related Post

เราควบคุมทิศทางบอลลูนได้อย่างไร?